Φιστίκι. Η διάσημη γεύση παγκοσμίως

Και το όνομα αυτής: «Can’t Get Knafeh of It». Η Sarah Hamouda, ιδρύτρια της FIX Dessert Chocolatier στο Ντουμπάι, εμπνευσμένη από την επιθυμία της για το μεσανατολίτικο γλυκό knafeh δημιούργησε μία από τις πιο δημοφιλείς σοκολάτες παγκοσμίως. Με μια κρέμα από κελυφωτό φιστίκι, ταχίνι και τραγανά φύλλα κανταΐφι, μέσα σε ένα παχύ περίβλημα από σοκολάτα γάλακτος.

Η σοκολάτα από το Ντουμπάι έγινε viral  μετά από ένα βίντεο στο TikTok, το οποίο έλαβε πάνω από 125 εκατομμύρια προβολές, χαρακτηρίζοντας το φιστίκι ως τη νέα γεύση για το 2025.

Μεγάλες μάρκες τροφίμων και ποτών έχουν προσθέσει το κελυφωτό αυτό trend της εποχής στον κατάλογό τους όπως το Pistachio Latte και το Pistachio Cold Cream Brew. Αμέτρητοι followers έχουν μοιραστεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το κόλπο τους με το Matcha Latte, εμπνευσμένο από τη σοκολάτα του Ντουμπάι: ένα παγωμένο matcha latte με δύο δόσεις πάστας φιστικιού, γαρνιρισμένο με κρύο αφρό σοκολάτας.

Διάσημοι βραβευμένοι σεφ έχουν εντάξει εμβληματικά πιάτα με φιστίκι στο μενού τους

Macaron με πραλίνα φιστικιού από τον Pierre Hermé,  τον “Πικάσο της ζαχαροπλαστικής” όπως χαρακτηριστικά τον αποκάλεσε το περιοδικό Vogue

Επιδόρπιο με βάση τη μοριακή γαστρονομία, με φιστίκια-LYO (λυοφιλοποιημένα) από τον Ferran Adrià, σεφ του θρυλικού εστιατορίου Elbulli στη Βαρκελώνη

Η διάσημη πάστα με πέστο φιστικιού από τον Ιταλό Chef Fabrizio Facchini

To κλασικό σουφλέ φιστίκι από τον βραβευμένο με 3 Αστέρια Michelin Γάλλο chef Pierre Koffmann

Το φιστίκι Αιγίνης, ο πολύτιμος αυτός καρπός, είναι ένα από τα πιο εκλεκτά και παραδοσιακά προϊόντα της ελληνικής γης, με αφετηρία του τη δική μας Αίγινα, το μικρό αυτό νησάκι του Σαρωνικού.

Το κελυφωτό και γεμάτο γεύση φιστίκι της, έχει καταφέρει να γίνει γνωστό όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, και αναγνωρίζεται για την υψηλή  ποιότητα και την μοναδική γεύση του. Θεωρείται πιο βιώσιμη καλλιέργεια από άλλους ξηρούς καρπούς, λόγω των χαμηλότερων απαιτήσεών του σε νερό. Με σκουρόχρωμο κέλυφος, μικρό έως μεσαίο μέγεθος, μέτριο άνοιγμα. Ψίχα πρασινοκίτρινη, τραγανή, με γλύκα και μια φίνα πικράδα. Αρώματα σχίνου, πιπεριού, ίχνη γλυκόριζας. Επίγευση πιπεράτη και μακριά. Μακράν το πιο νόστιμο απ’ όλα!

Ταιριάζει υπέροχα με σοκολάτα, φρούτα όπως κεράσια και βερίκοκα, μέλι, ξερά φρούτα και κανέλα, καθώς και με λαχανικά και μπαχαρικά, σε αλμυρές συνταγές, όπως σε σαλάτες κάνει απίθανες κρούστες για κρέατα και ψάρια. Ταιριάζει γευστικά με το πράσινο τσάι matcha και το ινδοκάρυδο, αναμιγνύεται με μέλι, ροδόνερο, λεμονόχορτο, μπαίνει σαν γαρνιτούρα σε σαλάτες, σε ριζότο, σε πάστα, φτιάχνει απίθανο πέστο. Δένει τέλεια με κρεμώδη τυριά όπως η ρικότα, αλλά και με πιο αλμυρούτσικα κατσικίσια  και κάποια παραδοσιακά σαν το πέτρωμα της Τήνου.

Δύο αγαπημένα μας πιάτα με φιστίκι που βρίσκουμε στο «Θαλασσάκι» (στο αγαπημένο μας εστιατόριο – στην αγαπημένη μας Τήνο) είναι τo τυρί αχλάδι με πέστο ρόκας και φιστίκι Αιγίνης, και φυσικά το χειροποίητο παγωτό φιστίκι, όλα δια χειρός Αντωνίας Ζάρπα.

Tο φιστίκι Αιγίνης το συναντάμε επίσης στη μορταδέλα, τη Ιταλίδα βασίλισσα των αλλαντικών. Το πιο διάσημο αλλαντικό στη γαστρονομική παράδοση της Μπολόνια. Η προσθήκη του φιστικιού δίνει μια ιδιαίτερη γεύση και υφή σε αυτό το αλλαντικό-φετίχ της Ιταλικής κουλτούρα

Στην Άρια, μια συνταγή που αγαπάμε πολύ είναι η αυθεντική Ναπολιτάνικη pizza με μορταδέλα, pesto φιστικιού, ολόκληρα φιστίκια Αιγίνης και mozzarella burrata. Το απόλυτο comfort food!

Φαινομενικά απλή, αλλά πολύ σύνθετη στην παρασκευή της. Η δυσκολία της έγκειται στο σωστό ζυμάρι, που πρέπει να είναι χειροποίητο, τραγανό, αργής ωρίμανσης (ετοιμάζεται 48 ώρες πριν και “ξεκουράζεται” σε ιδανικές συνθήκες) και φυσικά στο αριστοτεχνικό ψήσιμο της ζύμης από επαγγελματίες pizzaiolo σε ειδικούς φούρνους. Η πλούσια γεύση της μορταδέλας σε συνδυασμό με την κρεμώδη υφή της burrata και την τραγανή γεύση των φιστικιών, δίνει άλλη διάσταση σ’ αυτή τη Ναπολιτάνικη πίτσα.

Μια μικρή αληθινή ιστορία από τα παλιά

Μπαίνοντας στον κόσμο των κελυφωτών αυτών καρπών, μου ήρθε στο νου μια ιστορία από το σπίτι των παιδικών μου χρόνων. Το σπίτι της θείας μου στη Γλυφάδα -δεκαετία του 80 – Στη θέση που τώρα υπάρχει ένα γήπεδο τέννις, παλιά απλωνόταν ένας φιστικεώνας με 30 φιστικόδεντρα! Κάθε χρόνο τέτοια εποχή μαζευόμασταν όλα τα παιδιά για να βοηθήσουμε στο μάζεμα των φιστικιών. Αυτό που χαρακτηριστικά θυμάμαι είναι τα καλάθια με τα φρέσκα φιστίκια που αποθήκευαν οι θείοι μας κάτω από το μεγάλο σιδερένιο κρεβάτι της σοφίτας, θυμάμαι ακόμη τη μυρωδιά τους. Μυριζαν Πεύκο και χλόη. Τα δάχτυλά μας μαύριζαν από τις φλοίδες των φιστικιών. Κρυβόμασταν με τα ξαδέλφια μου κάτω από το κρεββάτι, μοιραζόμασταν τα όνειρά μας και τρώγαμε φιστίκια μέχρι να πονέσει η κοιλιά μας…