Τήνος, το νησί της καρδιάς μας

Η Τήνος έχει ακόμα στο στόμα μας τη γεύση της πρώτης φοράς. Πρωτοήρθαμε στο νησί τον Οκτώβριο του 2017. Ήταν βράδυ όταν ο Θεολόγος έδεσε στο λιμάνι. Πριν πάμε στο δωμάτιο που είχαμε κλείσει κάναμε μία στάση για φαγητό. Τυχαία ανακαλύψαμε το «Ήταν ένα μικρό Καράβι», έναν κρυμμένο “γαστροθησαυρό” μέσα σε μια καταπράσινη αυλή, στο παλιό λιμάνι της Χώρας. Αυτή ήταν η πρώτη μας επαφή με τη Τηνιακή γαστρονομία σ’ ένα από τα πιο ενδιαφέροντα εστιατόρια δημιουργικής κουζίνας στην Τήνο.

Η Χώρα δεν έχει τη γραφικότητα των κλασικών Κυκλάδων, είναι όμως ζωντανή, γεμάτη μαγαζιά, καφέ κι εστιατόρια. Η ζωή έντονη, ακόμα και τον χειμώνα εκείνες τις εποχές. Ξενοδοχεία πολλά δεν υπήρχαν τότε και επιλέξαμε να μείνουμε στο Vicenzo family rooms. O ιδιοκτήτης -και αργότερα φίλος- Γιάννης Βιδάλης -ή Βιτζέντζο η Κοντογιαννάκιας -όλοι σχεδόν οι Τηνιακοί έχουν τουλάχιστον ένα παρατσούκλι- Βέρος Τήνιος & εραστής της Τήνου- ήταν ο άνθρωπος που μας μύησε στα μυστικά του νησιού, που μας «ξεκλείδωσε» πόρτες από απομονωμένα μοναστήρια και καθολικές εκκλησίες, μας περπάτησε μέσα από αχαρτογράφητα μονοπάτια, μας γνώρισε απομονωμένες παραλίες, μας διηγήθηκε αληθινές ιστορίες και μύθους του νησιού. Μας γνώρισε μιαν άλλη Τήνο… κι αυτή η Τήνος μας καλοδέχτηκε, κι εμείς ανταποκριθήκαμε!

Σε μία από τις εξορμήσεις μας στο Νοτιανατολικό μέρος του νησιού, εκεί που η φύση γίνεται πιο άγρια, η θάλασσα πιο σκοτεινή και η ανατολή πολύ πιο λαμπερή, βρήκαμε το μέρος που έμελε να γίνει σταθμός ζωής, σημείο αναφοράς και προορισμός μας. Ήταν Άνοιξη, και το Φερό χωριό μας υποδέχτηκε γεμάτο αρώματα: θυμάρι, αγριορίγανη, θρούμπι, λυγαριά. Είναι ένα χωριό που μπορεί να μην έχει πλατεία, εκκλησία, παραδοσιακά μαγαζιά και ταβερνάκια, έχει όμως την ωραιότερη Ανατολή στο Αιγαίο, ένα ανεμοδαρμένο πεύκο βγαλμένο σαν από πίνακα ζωγραφικής, κι ένα κολπάκι τόσο δα, με καταγάλανα νερά, αχινούς και πεταλίδες. Η θάλασσα σ’εκείνο το σημείο τις περισσότερες φορές είναι ανταριασμένη, όταν όμως έχει καλοσύνη, είναι Παράδεισος. Ο δικός μας Παράδεισος!

Το Φερό έκανε την καρδιά μας να σκιρτήσει, το νου μας να ταξιδέψει! Κι εκεί αποφασίσαμε να στήσουμε το σπιτικό μας

Περιπλάνηση στις αυθεντικές γεύσεις του νησιού

Από τις αγαπημένες μας συνήθειες -ιεροτελεστία θα το λέγαμε- είναι η πρωινή καθημερινή επίσκεψη στην Παλλάδα (λαϊκή αγορά). Ο Παναγιώτης τους γνωρίζει όλους με το μικρό τους. Ξέρει από που θα πάρει τις πιο γλυκές ντομάτες, ποιανού τα πεπόνια είναι …”μέλια”,… ποιανού το χωράφι φέτος έβγαλε τα καλύτερα πηχιάρικα λιβιά (αμπελοφάσουλα), μυρίζει, δοκιμάζει, ζωντανεύει η ματιά του, ποδίζει η ψυχή του μ’ ολο αυτό το “νταλαβέρι” όπως συνηθίζει να το λέει. Και φυσικά γυρίζουμε στο σπίτι φορτωμένοι γιατί “τέτοιες μπάμιες δεν τις βρίσκεις εύκολα… ή, τα ντοματίνια του Ιωσήφ ήταν σκέτο γλύκισμα”… Και κάπως έτσι ξεκινάει η μέρα μας στο νησί της καρδιάς μας!

Επόμενη στάση: πρωϊνός καφές στο Cardoon. Το all day καφέ του Νικηφόρου δίπλα στο ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού είναι εκτεθειμένο στα κέφια του βοριά. Αν είμαστε τυχεροί και δεν φυσάει θα κάτσουμε έξω, ένας δρόμος μας χωρίζει από τη θάλασσα. Θα χαζεψουμε τα πλοία που πηγαινοέρχονται, θα αναπολήσουμε τη χθεσινή γαστρονομική βραδιά με φίλου, θα οργανώσουμε το επόμενό μας κάλεσμα στο σπίτι, και αναλόγως με τι θησαυρούς έχουμε ανακαλύψει στη λαϊκή αγορά, θα βγει και το μενού.

Επιστρέφοντας σπίτι θα σταματήσουμε οπωσδήποτε για προζυμένιο ψωμί στον Ειρηναίο, ιδιοκτήτη του 2Ε, του καλύτερου αρτοποιείου της Τήνου. Αγαπάμε το βαρύ ψωμί που γίνεται, όπως παλιά, πρωταγωνιστής στο οικογενειακό τραπέζι.

Τα μαγειρέματα της καρδιάς μας

Σε κάθε μας “τραπέζωμα”, απαραίτητη προυπόθεση ένα μαμαδίστικο λαδερό φαγητό: Γεμιστά, Φασολάκια, Μπάμιες, Ρεβύθια, Μελιτζάνες Ιμάμ, Αμπελοφάσουλα, Μουσακάς. Όλα μαγειρεμένα με ντόπια προϊόντα: φρέσκιες ντομάτες, σκόρδα, κρεμμύδια, μαϊντανά και ζωμό από φρέσκα λαχανικά -πάντα- να μελώσει το φαγητό, να δυναμώσει η γεύση του. Το νερό στα μαγειρέματά μας είναι απαγορευμένο, ούτε οι κατσαρόλες μας δεν το καταδέχονται! Τα λαδερά μας “παντρεύονται” με φέτα και ζυμωτό προζυμένιο ψωμί και κανονικά δεν χρειαζόμαστε τίποτα άλλο. Αλλά εμείς είμαστε πληθωρικοί, μαγειρεύουμε πολλά φαγάκια, τρώμε με όλες μας τις αισθήσεις κι αγαλλιάζει η ψυχή μας.

Τον Παναγιώτη θα τον βρεις πάνω από τα γκάζια και τις σχάρες με τα τηγάνια και τις κατσαρόλες να σιγοβράζει αρωματικούς ζωμούς από κεφάλια γαρίδας, να ψιλοκόβει ντομάτες, να χυλώνει ένα ριζότο, να τεμαχίζει ένα μοσχαρίσιο σιδηρόδρομο κι όλα αυτά σχεδόν ταυτόχρονα, με εκπληκτική δεξιοτεχνία και πάθος

Για εκείνον η κουζίνα δεν είναι απλά ένας χώρος προετοιμασίας φαγητού, είναι ένας χώρος ιερός με συναισθηματική αξία, ένας χώρος όπου η δημιουργικότητα και η έκφραση ανθίζουν.

Εμένα θα με βρεις μεσοπέλαγα -όταν ο καιρός έχει κέφια- να προσπαθώ να ισορροπήσω επάνω στο sup μου, να βάζω στόχο τη Σάντα Μαργαρίτα με το κανό μου, να περπατάω στην παραλία της Παχιάς άμμου, να μαζεύω πεταλίδες για τον πρώτο μεζέ!

“Ανοιχτοσύνη” με τα όλα της!

Το σπίτι μας είναι ανοιχτό για όλους, είναι μαθημένο στα γέλια, στις φωνές και στις χαρές μας. Τo φαγητό είναι η ουσία αλλά και η αφορμή για να ανταμώσουμε. Έτσι όπως μοιραζόμαστε το φαγητό, μοιαζόμαστε στιγμές. Το μαζί υπερτερεί, η γεύση συμπληρώνει. Στα τραπέζια μας υπάρχει χώρος για όλους, φίλους, συγγενείς, φίλους των φίλων μας, περαστικούς.

Τα κρασιά, με έμφαση στον τηνιακό αμπελώνα, και όχι μόνο: Τ-Οίνος, Volacus, Peplo συνυπάρχουν αρμονικά με το αγαπημένο Chablis και κάνουν παρέα με τις μπύρες Νήσος, τις χρυσαφένιες, σαν τα ηλιόλουστα μεσημέρια του Αιγαίου.  Το τραπέζι στρώνεται με φροντίδα και φόντο το απέραντο γαλάζιο. Και πάντα βάζουμε ένα-δυο πιάτα παραπάνω γιατί «ποτέ δεν ξέρεις ποιος θα περάσει».

Από τα καλοκαιρινά τραπεζώματά μας, δεν λείπει το λατρεμένο πλατό τυριών. Συγκλονιστικό μέσα στην απλότητά του, ύμνος στα Τηνιακά και αγαπημένα τυράκια: Μπαλάκι (από φρέσκο Πέτρωμα), Μαλαθούνι (κοπανιστή), Καρίκι (σπάνιο «μπλε» τυρί με δυνατή γεύση που ωριμάζει μέσα σε κολοκύθα), Γραβιέρα βραστή, βουτυράτη, Τυράκι, και το σύγχρονο μαστιχωτό “Καστελάνο”. Τα βασιλικά σύκα και το Τηνιακό κόκκινο σταφύλι με τη γλυκύτητα και τη φρεσκάδα τους, εξισορροπούν και ενισχύουν τη γευστική αυτή εμπειρία.

Μετά από αρκετά ποτήρια λευκό κρασί, και παγωμένες μπύρες, χαλαρώνουμε, απελευθερωνόμαστε, και τότε αρχίζουν οι ατελείωτες συζητήσεις, οι αποκαλύψεις, οι εκμυστηρεύσεις. Άλλες πάλι φορές δεν μιλάμε. Πιάνουμε τα μικρόφωνα και τραγουδάμε, κι ας μην βγαίνει η φωνή κρύσταλλο, κι ας κάνουμε και παραφωνίες. Γιατί τη διασκέδασή μας μόνοι μας τη φτιάχνουμε. Βοηθάνε βέβαια και κάποιοι φίλοι μας με τα χορευτικά τους, βοηθάνε κι αυτά τα Νησιώτικα που μας ξεσηκώνουν, βοηθάει και ο Μητροπάνος που με τη φωνή του μας παρασύρει, βοηθάει και το φεγγάρι με φόντο το Αιγαίο… Και κάπως έτσι περνάμε στο νησί της καρδιάς μας. Με καλή παρέα, καλό φαγητό και πολλή αγάπη!

Ευγνωμοσύνη για το “μαζί”

Χριστιάνα, Κάκια, Σωτήρη, Νίκο & Βασίλη, σας ευχαριστούμε για τη βοήθειά σας, όχι μόνο κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης αλλά και στο μετά, στο μαζί, στην παρέα, στα τσουγκρίσματα, στις κουβέντες, στις όμορφες στιγμές και στις καλύτερες αναμνήσεις! Κάνατε αυτή την εμπειρία ακόμα πιο ξεχωριστή για μας.

Έβελυν σ’ευχαριστούμε για τις υπέροχες φωτογραφίες σου -κατάφερες να κρατήσεις ζωντανές όλες τις όμορφες στιγμές- Κάθε κλικ και μια μικρή ιστορία γεμάτη φως, αλήθεια και καλοκαίρι, με φόντο το νησί της καρδιάς μας!

Φωτογραφίες: Έβελυν Φωσκόλου @fotografos_tinos